Loop ik tegenwoordig door een willekeurige Nederlandse fabriek, dan zie ik regelmatig zorgelijke blikken. De maakindustrie staat voor een demografische muur. De uitstroom van ervaren vakkrachten als gevolg van de vergrijzing bereikt de komende jaren een absolute piek, terwijl de instroom van jong talent ver achterblijft. Het gapende gat dat op de werkvloer ontstaat, los je al lang niet meer op met een leuke wervingscampagne of een dertiende maand. We móéten automatiseren om te overleven.
De technologische beloftes zijn prachtig. Neem nu 2D- en 3D-visionsystemen, aangedreven door AI. Waar voorheen het kritische oog van een ervaren operator nodig was, pakken deze systemen nu foutloos complexe taken op, zoals het picken van willekeurig geplaatste onderdelen uit een bak. En als we nog verder vooruitkijken, zien we de opkomst van de humanoïde robot. Mensachtige robots die trappen oplopen en zware lasten tillen op een werkvloer die rondom de mens is ontworpen. De ultieme flexibele schil voor de toekomst, zou je denken.
Hoewel grote automotive- en techreuzen de eerste humanoïds nu testen, is dit voor de gemiddelde Nederlandse machinebouwer of toeleverancier nog toekomstmuziek. De aanschafkosten zijn astronomisch. In een sector waar marges onder druk staan en de ROI nauwlettend wordt bewaakt, is er simpelweg te weinig budget voor zulke kapitaalintensieve pilots.
Ik denk dat de sleutel tot succes ligt in de synergie tussen systemen, maar daar wringt nu juist de schoen. Onze fabrieksvloeren zijn vaak een lappendeken van legacy-machines en verschillende communicatieprotocollen. Probeer daar maar eens een hypermodern visionsysteem naadloos in te integreren. Het ontbreekt het mkb vaak aan specialistische IT-kennis om dit voor elkaar te krijgen, waardoor projecten verzanden in langdurige en kostbare engineeringtrajecten. Bovendien: als we al minder handjes aan de lijn nodig hebben, waar halen we dan schaarse ingenieurs vandaan die deze complexe systemen onderhouden? Ik zie hierdoor een gevaarlijke automatiseringskloof ontstaan. Grote multinationals die de transitie moeiteloos betalen, versus mkb-bedrijven die achterblijven omdat de businesscase op korte termijn niet rond te rekenen valt.
Het personeelstekort dwingt ons tot actie, dat staat vast. Vision en robotica zijn de toekomst, maar we moeten met beide benen op de grond blijven staan. Wat mij betreft ligt de prioriteit voor nu niet bij sciencefiction op de werkvloer, maar bij laagdrempelige, modulaire automatiseringsoplossingen en ergonomische tilhulpmiddelen die wél direct betaalbaar en behapbaar zijn. We moeten eerst de basis automatiseren en de huidige operator ontlasten, voordat we dromen over mensachtige robots en volledig geïntegreerde systemen. We moeten niet proberen te vliegen voor we de grip op onze eigen fabrieksvloer terug hebben. Reik jij al direct naar de humanoïde robot van morgen of begin je met het slim (lokaal) automatiseren van de handeling van vandaag?
Neem dan rechtstreeks contact op met Schmalz.
Contact opnemen